Vaktimin büyük kısmını mp3 indirerek harcadım. Eski şarkıları hatırladım bayağıdır dinlemediğim. İyi oldu. Can sıkıntısı işte... Vakit geçirmek için iyi bir yol. Tabii keşke indirdiğim şarkıları kaydetmeyi de düşünmüş olsaydım. Hahahahhaha... Hepsi gitti yahu. Kaydet yerine aç seçmişim hiç farkında olmadan. Açılıyorlar da, yeni bir şey indirince kayboluyorlar... Dikkat etmek lazım. Sınavda da böyle oluyor işte genelde. Ufacık bir şey dikkatinden kaçıveriyor insan, bildiğini yapamamak diye bir şey var ya, işte bu olsa gerek. Hani birine sorarsın bir konu hakkında herhangi bir şey, adam sana acayip detaylı anlatıverir de sınav günü hocanın karşısına geçince birden aptallaşıverir ya. O yüzden hep sınavların neyi ölçtüğünü merak etmişimdir. Şimdi bu adam bilmiyor muydu yani bu soruların cevabını? Bal gibi biliyordu, işte az önce kendin şahit olmuştun, ama bazen öyle bir an geliyor ki, hani bu "Beynim durdu." lafı var ya, öyle bir şey oluyor, insanın ağzından tek kelime çıkamıyor. Öyle aptal ve boş bakışlar atıyorsun etrafa... Petit mal nöbet böyle bir şey mi ola ki? Neyse, uzun lafın kısası, sınav aslında ne bildiğinden ya da bilip bilmediğinden çok, o stres karşısında ne kadar dayanıklı kalabildiğini ölçüyor. Dikkatini mesela, ya da ilk seçeneğe sazan gibi atlayıp atlamadığını, ne kadar soğukkanlı düşünebildiğini filan... O zaman sınavla ilgili bu nahoş izlenimler daha da bir artıyor insanın gözünde. Hani sınav sonuç kağıdı eline geçip de üzerindeki "Herhangi bir yere yerleştirilemediniz." türünden yazıyı okuyunca, kendine daha bir kızıyor... "Neden?" diye soruyor kendine insan, "Bilemediğim için mi buradayım?". Tam bir hayal kırıklığı anı o anda yaşanılan... Ufffff, bunlar niye geldi ki aklıma şimdi? Şarkı indirmekle sınava girmenin ne ilgisi var? Ve nasıl bir bağlantı bu ikisini bir arada tutabilir? Beynin insan oyunları... Kendimizin oyuncağı oluyoruz çoğu zaman, hiç de fark etmiyoruz. Böyle ufak ayrıntılar aklımızı başımıza getiriyor... "İyi ki başa gelecek aklımız var." diye sevinsek yeri midir?
Eski şarkılar... Kıymetlerini ilk duyduğumuz dönemde de biliyor muyduk, yoksa gittikçe daha yoz hale gelen müzik parçaları mı bize onları daha kıymetli gösterir oldu? Değerini ancak kaybettiğimizde anladığımız şeyler vardır denir ya, şimdi biz bu şarkıları kayıp mı etmiştik, yeniden mi keşfettik? İnsan kaybettiği bir şeyi bulduğunda onu keşfetmiş olur mu? Saçmalıyor muyum ne gene? Biri parmaklarımı durudursun, ha bire yazıyorum... Yazdıkalrımı kontrol edemiyorum mu ne?
İnsan aklı garip şey... İçinden neler geçtiğini bilmek mümkün değil... Aynı anda kaç şey birden düşünülebilir acaba? Saymaya denesek, başarabilir miydik? Neyi ne zaman ne kadar süreyle düşündüğümüzü bilseydik nasıl olurdu acaba? Garip bir işkence metodu geliştirdim... Düşünerek acı çekmek... Hahahahhaha...
Sanırım son sağlam olan çivileri de söküldü aklımın... Beni bende tutabilecek ne kaldı ki içimde? Ben ne zaman ben oldum ayrıca?
Çözülemeyecek o kadar soru var ki... En iyisi hiç sormamak... Belki de dün eleştirdiğim şey konusunda yanılıyorum... Bize verilenle yetinsek mi acaba? Hangi filmdi o? Dur, aklıma gelecek şimdi... Tamam, hatırladım: "Gönül Yarası". Orada bir sahnede Meltem CUMBUL ile Şener ŞEN bir parkta oturuyorlar, Meltem CUMBUL sert bir çıkışta bulunuyor, emekli öğretmenin sözlerine. Kızı ona ne verilirse onunla yetinecektir, diyor. Öğretmen emeklisi şaşırıyor, ama diyecek sözü de yok... Belki de gerçekten hayat bize ne sunuyorsa onunla yetinmemiz gerekiyor, şartları değiştirmek elimizde olmadığına göre. Ya da tüm şartlar değiştirilemeyeceğine göre...
Neyse... Bitirmek lazım, yoksa bu gider sonsuza dek. Kontolü ele almam lazım, kendi kontolümü... Ne diyorum ben yahu?
